από ψηλά…









Η ώρα είναι περασμένη μα ο τόπος τούτος δεν ησυχάζει... Πλησίασα το μεγάλο παράθυρο… να τ’ αφήσω ορθάνοιχτο… Ήταν λες κι ήθελα να φτάσουν στο ύψος της ταπεινής ύπαρξης μου, όλα τα κρυμμένα μυστικά αυτού του τόπου... Για μια ακόμη φορά, αγνάντεψα τη θάλασσα… αυτό το αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης μου… σε βάθος ετών. 



Μα όσο κι αν είναι ατέρμονες, οι περιγραφές μου για αυτό το υγρό στοιχείο, σε τούτο το μέρος,  μπροστά στ’ ανθρώπινα δημιουργήματα… ωχριούν κι αυτές! Μια περίεργη αίσθηση θανάτου με διακατέχει εδώ! Μυριάδες, δυσθεώρητα κτίρια… φονικά  εργαλεία φαντάζουν όλα αυτά… σμιλεμένα απ’ το καλύτερο ατσάλι, ικανά να σκοτώνουν, με μια μνημειώδη σιωπή... Ψήγματα παντού… Το επαίσχυντο παρελθόν, βαρύ αμάρτημα,  για τους περήφανους σημερινούς… 



Η ώρα είναι περασμένη μα ο τόπος τούτος δεν ησυχάζει ποτέ... Μια περίεργη αίσθηση, διαχέεται από παντού! Η πλάση ξάφνου, φορά την ολόχρυση πανοπλία της… στεκάμενη ελπιδοφόρα μπρός στα μάτια μου… Περικλεείς ήχοι, αρχίζουν να τον περιβάλουν αυτόν! Οι πρώτες ακτίνες φωτός… εμπεριέχουν την ανέσπερη κραυγή του!!! 




κάθε μέρα…











Κάθε μέρα στο μουράγιο
τ’ άγνωστο να νοσταλγώ
όλο έλεγα κουράγιο
έτσι μεγάλωσα εγώ




Με τα κύματα μιλούσα
έρωτας μου ο γιαλός
οι σειρήνες με καλούσαν
κι ένας πόθος μου κρυφός




Ήθελα ν’ αλλάξω τόπο
μέρη άγνωστα να δω
πάντα ήξερα τον τρόπο
και με κομμένα φτερά, να πετώ!



 
δημοσίευση μου σε ποιητική συλλογή…




σκιές...







κομμάτι γήινου καμβά τα χέρια το μυαλό και η καρδιά… τριγύρω μου καθρέφτες ή εγωισμοί; σκιές... μαύρες κουκίδες, που παριστάνουν τις ανθρώπινες σκιές… σαν άλλες αβραγίδες που προσωποποιούν… 

κίνηση… δράση… ενέργεια… ψίθυροι… σκέψεις… στοχασμοί… σ’ ένα κόσμο φθαρτό! υπάρχω κι αλλού;

πάγωσα! εγώ τρέχω, εγώ ακολουθώ… επιλέγω να με σκοτώνω, επιλέγω και να με ζω… είχα ξεχάσει τον αγέρα… είχε αιώνες να φυσήξει εδώ!

τον αγαπώ το χειμώνα… μέχρι να μου προσφέρεις το καλοκαίρι σου!!!…


κάποτε…










το σώμα τους είναι πλέον  γερασμένο και γκρίζο, μα κάποτε είχε κι αυτό, το ζωηρό χρώμα της νιότης... κάποτε κι αυτοί όπως κι εμείς, σκεφτόντουσαν κι ονειρευόντουσαν το αύριο... το οποιοδήποτε αύριο… 


δεν πάει πολύς καιρός από τότε... κι όμως... αυτό που έμεινε,  αυτό που τώρα συναντούμε καθημερινά… είναι έσχατη ένδεια... ούτε άνθρωποι, ούτε ζωές... μόνο ένα κλίμα νηπενθές… 





που πήγαν όλοι… τι απέγιναν; 


ποιος ξέρει… ποιος νοιάζεται πια;




ευχαριστώ και το ksipnistere για την αναδημοσίευση του:  




δοκιμασία…









Αδυνάτισε n πίστη… αδυνάτισε η ελπίδα… αδυνάτισε η αγάπη!!! Αυτού του είδους τη δοκιμασία βιώνουμε τώρα. Μία κρίση πνευματική… Μία κρίση αξιών… Κι όχι αορίστως κάποιων αξιών.



Εύστοχα είχε γράψει κάποτε ο  eliot. Πού είσαι σοφία που σε χάσαμε στη γνώση… και πού είσαι γνώση που σε χάσαμε στην πληροφόρηση...  Αυτό είναι σοφία... Νομίζω μας λείπει τούτη τη στιγμή. 






Έχει πλέον θεοποιηθεί το άτομο… το κάθε μικρό άτομο… και η μικρή του αλήθεια... Η μικρή του εξουσία… Μια εξουσία που περιφρονεί και μνησικακεί… Κι όχι η εξουσία που αγαπά και κατανοεί... Που μας μετουσιώνει και μας οδηγεί στην αγάπη… Την αγάπη την ανιδιοτελή …