καλη χρονιά...









Εν αρχή του χρόνου… ην ο λόγος

είναι κι έρχεται… γεμάτος ελπίδα

το μέλλον… δεν είναι γεμάτο σκοτάδι

υπάρχει αγάπη… διαχέεται φώς!!!...




Καλή χρονιά!




ευχαριστώ και το ksipnistere για την αναδημοσίευση του:  

που να ‘σαι…










Που να ‘σαι αλήθεια, το βράδυ αυτό  που νοιώθω τόσο… μα τόσο μόνος
που μαζί μου παίζουν κρυφτό, πότε η θλίψη… και πότε ο πόνος…
το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο αγέρι… να ‘ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να μου γεμίσεις τη ζωή… με καλοκαίρι…




Να ‘ρθεις το βράδυ αυτό, σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπάνε…
το ντουετάκι τους το γνωστό, τα βήματα μας… να σιγοτραγουδάνε
το βράδυ αυτό, που ‘γίνε φύλλο ξερό, η ελπίδα… 
να ‘ρθεις κοντά μου
 να φυλαχτώ… απ’ του πόνου την καταιγίδα...





μ’ ωριμάζεις...










Κρυώνω, είπα
για το κοινό μας πεπρωμένο
έτοιμος…


Κι έκλεισες τα μάτια αργά,
για να με σκεπάσουν τα βλέφαρα
τα γεμάτα μ' έρωτα…


Κι άδειασα
η τελευταία στάλα έπεσε,
 από την ίσια βλεφαρίδα…



Σ’ ευχαριστώ



Μ’ ωριμάζεις βαθιά,
όπως οι εποχές τα παλιά σημάδια,
αιώνια βαθιά στο χρόνο…





βροχή...






Αν θες να δεις τις κοιλάδες, ανέβα στη βουνοκορφή…

αν θες να δεις τη βουνοκορφή, ανέβα σ’ ένα σύννεφο…

μα αν αποζητάς να καταλάβεις το σύννεφο, κλείσε τα μάτια…

και στοχάσου, τη βροχή!










κούφιοι άνθρωποι…










Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι…
Είμαστε οι παραφουσκωμένοι άνθρωποι.

Γέρνοντας μαζί,
με την περικεφαλαία γεμάτη με άχυρο.

Αλίμονο!


Οι εξαντλημένες μας φωνές όταν,
μαζί ψιθυρίζουμε…

Είναι βουβές κι άσκοπες,
όπως ο αέρας στο ξερό χορτάρι…


Μορφή δίχως φόρμα, σκιά δίχως χρώμα,
δύναμη παραλυμένη, χειρονομία δίχως κίνηση…


Εκείνοι που διέσχισαν
με το βλέμμα ευθύ, στου θανάτου την άλλη βασιλεία,
μας θυμούνται όπως ήμασταν όχι σαν χαμένες
λυσσαλέες ψυχές, αλλά μοναχά,
σαν τους κούφιους ανθρώπους…


Τους παραφουσκωμένους ανθρώπους!


Βλέμματα που δεν τολμώ στ’ όνειρο να αντικρίσω,
στου θανάτου τ’ ονειρικό βασίλειο,
αυτά δεν εμφανίζονται:


Εκεί, τα βλέμματα είναι
ηλιόφως σ’ έναν σπασμένο κίονα,
εκεί είναι ένα δέντρο που ταλαντεύεται
και υπάρχουν φωνές,
στου ανέμου το τραγούδι…
Πιότερο μακρινές κι ακόμα πιο ιερές,
απ' ότι ένα αστέρι που σβήνει...


Ετούτη είναι η νεκρή χώρα…
Ετούτη είναι του κάκτου η χώρα…


Εδώ τα λίθινα ειδώλια,
υψώνονται, εδώ δέχονται
την ικεσία απ’ το χέρι ενός νεκρού ανθρώπου,
κάτω απ’ την μαρμαρυγή ενός αστεριού που σβήνει.


Τα βλέμματα δεν είναι εδώ,
εδώ δεν υπάρχουν βλέμματα
σ' αυτή την κοιλάδα των άστρων που πεθαίνουν…


Σ' αυτή την κούφια κοιλάδα
σ’ αυτόν τον ύστατο τόπο συνάντησης,
μαζί ψαχουλεύουμε
κι αποφεύγουμε τα λόγια…


Η ελπίδα μόνο,
των κενών ανθρώπων!


 Μεταξύ της ιδέας
και της πραγματικότητας…
μεταξύ της κίνησης
και της πράξης…

Ενσκήπτει η Σκιά…


Μεταξύ της επινόησης
και της δημιουργίας…
μεταξύ του αισθήματος
και της ανταπόκρισης…

Ενσκήπτει η Σκιά…


Η ζωή είναι μακριά πολύ!


Μεταξύ της επιθυμίας
και του σπασμού…
μεταξύ της ισχύος
και της ύπαρξης…
μεταξύ της ουσίας
και της πτώσης…

Ενσκήπτει η Σκιά…



Έτσι τελειώνει ο κόσμος σας…
Όχι μ’ έναν κρότο, αλλά μ’ ένα κλαψούρισμα!!!




ευχαριστώ και το ksipnistere για την αναδημοσίευση του...