αν…










Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου,
όταν τριγύρω σου όλοι τ’ έχουν χαμένα,
και σ’ εσέ της ταραχής των, ρίχνουν την αιτία. 


Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο σου τον εαυτό,
όταν ο κόσμος δεν σε πιστεύει,
και αν μπορείς να του συγχωρείς αυτή την δυσπιστία,
να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι αν όλοι σε συκοφαντούν,
να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμα, κι αν σε μισούν,
εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
και να μη κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια.


Αν να ονειρεύεσαι μπορείς ,και να μην είσαι δούλος των ονείρων!
Αν να στοχάζεσαι μπορείς , δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου!


Αν ν’ αντικρίζεις σου βαστά τον θρίαμβο και την συμφορά παρόμοια,
κι όμοια να φέρεσαι σ’ αυτές τις δυό τυραννικές απάτες.


Αν σου βαστά η ψυχή να ακούς όποια αλήθεια έχεις υπομένει,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς για να είναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή συντριμμένα να θωρείς όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις με εργαλεία που είναι φθαρμένα.


Αν όσα απόκτησες μπορείς σε ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις,
και δίχως φόβο,
μόνομιας κορόνα ή γράμματα όλα μαζί να τα παίξεις,
και να τα χάσεις,
και απ’ αρχής ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μην βγάλεις και μιλιά ποτέ για αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.


Αν νεύρα και καρδιά, μπορείς, και σπλάχνα, και μυαλό,
όλα να τα σφίξεις να σου δουλέψουν ξαναρχής,
κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα,
κι αν να κρατιέσαι πάλη ορθός, όταν δεν σου έχει τίποτε απομείνει,
παρά μονάχα η θέληση φωνάζοντας σε όλα αυτά … Βαστάτε!!!


Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς,
δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακραίνεις.


Αν μήτε φίλοι, μήτε εχθροί, μπορούν πια ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς μα κι αν ποτέ μπορείς κανέναν.


Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς να αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη, δική σου θα είναι όλη η Γη με ότι απάνω 

της έχει μείνει,
και κάτι ακόμη πιο πολύ [άνθρωπος] αληθινός θα ‘χεις γίνει!!!...


 
Rudyard Kipling





με σοφία κι ομορφιά…





Θαύματα… Υπάρχουν μοναχά δύο κυρίαρχα στοιχεία εδώ… 

σοφία κι ομορφιά … 



Σοφία μέσα στις καρδιές των ταπεινών… 

κι αλήθεια μέσα στα μεγαλουργήματα…









των μπλόγκερ η σχολή…










Μ’ αυτό τ’ όνομα πλέον θα πορευτώ, ο αιθεροβάμων kitt@ro θα είμαι εγώ...
δεν επιθυμώ να με περιβάλλουν περεταίρω κωδικοί και μικρό τσιπ.


Σαν οδό διαμονής δηλώνω το προσωπικό μου μπλόγκ…
μ’ αριθμό που αναγράφεται μόνο στα επίσημα χαρτιά, των κυβερνοαρμενιστών.


Για να με βρεις θα πρέπει να μ’ αναζητήσεις σε κομπιούτερ και σε δωμάτια σκοτεινά…
δε με συγκινεί η δόξα κι απεχθάνομαι τ’ αξιώματα τα υψηλά.


Ζω κι αναπνέω εκεί, που η πένα μου μπορεί και παίρνει υφή…
πάτα ελαφρά λοιπόν, γιατί πατάς πάνω στα όνειρα που μου δίνουν πνοή. 


Τ’ όνομα της πολιτείας που κατοικώ ονομάζεται ανάμνηση…
κι εκβάλουν όπως άλλοτε, υπέροχες εικόνες από χαμόγελα παιδικά.


Στον κόσμο μου ριζώνουν κι ευδοκιμούν , μόνο οι ανιδιοτελείς…
που ασπάζονται παλιές αρχές αξιών και δεν εκμεταλλεύονται μιαν αγνή ψυχή.


Και κάποτε στην πορεία της ζωής τους, απρόσμενα και ξαφνικά ευτύχησαν να κάνουν σύνθημα αυτό… αν για να σ’ αντιμετωπίσω πρέπει ν’ απαρνηθώ τ’ ανθρώπινα μου, τότε σου προσφέρω άκοπη τη νίκη!!!...




Καλώς όρισες στον κόσμο μου λοιπόν! εσύ περαστικέ… 



είδωλο…




ναι! πήρα τη μορφή σου για να σε προκαλέσω...  αν τολμάς κρύψε με... 

ναι! βάφτηκα με τις αμαρτίες σου για να σ’ εξοργίσω... αν τολμάς χτύπα με...

ναι! έμεινα γυμνή για να σ’ εξαγνίσω… αν τολμάς ντύσε με… 

ναι! πάλεψα πολύ για να σε ανατρέψω... αν τολμάς αγάπα με... 




προσπάθησα πολύ για να σε μισήσω...





για σένα...









Είσαι ο κόσμος ολόκληρος για μένα

Ένα χαμόγελό σου
αρκεί, για να μου φέρει την ευτυχία…

Είσαι ένας μοναδικός και ξεχωριστός άνθρωπος…

Είσαι ο άνθρωπος μου…

Είσαι το άλλο μου μισό…

Είσαι ότι είχα ονειρευτεί…






Κι εγώ…

Κι εγώ είμαι... περιχαρής που σ’ έχω!




οι μέρες μου...





Με θεωρούν τρελό,
επειδή απλά δε θέλω να πουλώ τις μέρες μου για το χρυσάφι…


 
Κι εγώ τους θεωρώ τρελούς,
επειδή πιστεύουν πως στις μέρες μου μπορούν ν’ ορίσουν κάποια τιμή!!!






ελεύθερος…





μου είπες πως νοιώθεις ελεύθερος…








…αλήθεια(!) είσαι;





ευχαριστώ πολύ και το tro-ma-ktiko για την αναδημοσίευση…

εσύ κι εγώ...









είμαι κι είσαι εγώ…
κι όπου αναπνέεις…
ζω…
είμαι απλωμένος διάχυτα…
σ’ όλη σου την ύπαρξη…
κι απ’ όπου επιθυμείς…
μπορείς να με γευτείς…



γευόμενη εμένα κι εσύ ζεις…
ιχνηλατώντας το είναι μου…
ανακαλύπτεις το εγώ…
οξυγόνο απ’ την ανάσα μου…
ζωή με θαυμαστικό!…
όνειρο καθημερινό…



να νοιώθουμε έτσι για πάντα…



στο φιλαράκι μου…








 
είπες… σ' αγαπώ κι ήταν η πιο πικρή χαρά...
είπες… θα φύγω κι ήταν ο πιο γλυκός θάνατος...
είπες… ίσως γυρίσω κάποτε κι ήταν το πιο αθώο ψέμα...

σου είπα… θα περιμένω και πια δε σε θυμάμαι...
όμως είμαι εδώ! σε περιμένω ακόμη...

empty life with out you… 



άνθρωποι - πουλιά…









...γιατί ραγε; ναρωτήθηκε γεμάτος πορία, τ πι δύσκολο πργμα στν κόσμο εναι ν πείσεις να πουλ πς εναι λεύτερο, κα πς μπορε ν τ᾿ ποδείξει μόνο του ν σκηθε γι λίγο; γιατί πρέπει νά ναι τόσο δύσκολο;…


τί
κανες τώρα μόλις; πς φτάσαμ᾿ δ;

ε
πες πς θελες ν ξεφύγεις π᾿ τν χλο, χι;

ναί!
μως πς κατάφερες...

όπως κάθετι
λλο, μ τν σκηση…

θυμ
σαι τί επες πρν π καιρό, ν᾿ γαπμε τ σμνος τόσο στε ν γυρνμε πίσω γι ν τ βοηθήσουμε ν μάθει;

δ
ν μπορ ν καταλάβω πς κατορθώνεις ν᾿ γαπς ναν χλο π πουλι πο προσπάθησαν πρν π λίγο ν σ σκοτώσουν…

δν τ᾿ γαπς ατό! δν γαπς, φυσικά, τ μσος κα τν κακία... πρέπει ν᾿ σκηθες κα ν βλέπεις τ πραγματικ πουλί, τν καλοσύνη μέσα στν καθένα τους, κα ν τος βοηθήσεις ν τν δον κι ο διοι... ατ ννο ταν λέω γάπη... εναι επίπονο μα όμορφο ταν τ πετύχεις...
δ μ χρειάζεσαι λλο πιά. χρειάζεται ν ξακολουθες ν᾿ ποκαλύπτεις τν αυτό σου, λίγο παραπάνω κάθε μέρα, κενον τν ληθινό, τν περιόριστο… εκενος εναι κπαιδευτής σου...πρέπει ν τν καταλαβαίνεις κα ν᾿ σκεσαι μ᾿ ατόν…


θ᾿ αρχίσεις να πλησιάζεις τον παράδεισο… τη στιγμή πού θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα... κι  ατ δν σημαίνει να πετς χίλια μίλια την ρα… να εκατομμύριο… να πετς με την ταχύτητα τού φωτός… κάθε αριθμός εναι να ριο… και τελειότητα δν χει ρια! η τέλεια ταχύτητα, εναι το να βρίσκεσαι κε


μν τος φήσεις ν διαδίδουν κουτς φμες γι μένα, ν μ κάνουν θεό… εμαι πουλί και μ᾿ ρέσει ν πετάω. σως!!!...