εξαρτημένος…









[…] εξαρτημένος είναι αυτός που τελικά δεν ορίζει τη ζωή του… δεν είναι ελεύθερος να κάνει επιλογές… οι "ουσίες" την καθορίζουν αυτή… κι ανάμεσα απ’ αυτό το οπτικό πρίσμα… απεξάρτηση χρειάζεται κάθε νους… που νοιώθει - διαισθάνεται ότι έχει χάσει - στερηθεί, την ελευθερία των επιλογών του… ώστε να μπορεί και να διαθέτει όπως ο ίδιος θέλει, τον εαυτό του… […]    





απόσπασμα από δημοσίευση μου σε εφημερίδα...


φωτογραφίες που σημάδεψαν για πάντα την ιστορία…








ο4 Σεπτεμβρίου 1957

Η Dorothy Counts είναι μία από τους πρώτους μαύρους φοιτητές που κατάφερε να μπει στο Charlotte της Νότιας Καρολίνα, των ΗΠΑ. Στην είσοδο της αποδοκιμάζεται  και μετά από 4 μήνες οι γονείς της την απομάκρυναν από το γυμνάσιο.




ο5 Μαρτίου 1960

Σε μία ταφή που πραγματοποιείται στην Αβάνα της Κούβας αιφνιδιαστικά, ο φωτογράφος Alberto Korda παίρνει την πιο διάσημη φωτογραφία του Che Guevara. Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε 7 χρόνια αργότερα, με τίτλο «Ο ηρωικός Τσε».




11 Ιουνίου 1963

Ο βουδιστής μοναχός, Thich Quang Duc, έβαλε φωτιά στον εαυτό του, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστολή των Βουδιστών από την κυβέρνηση του Βιετνάμ. Καθ’ όλη τη διάρκεια της φωτιά δεν μετακινήθηκε από την θέση του.




Νότιο Βιετνάμ 1966

Ένα θωρακισμένο των ΗΠΑ σέρνει έναν νεκρό Βιετναμέζο.




Ιαπωνία 1971

Μια μητέρα η Ryoko Uemura, συμφωνεί με τον Αμερικανό φωτογράφο Eugene Smith, να φωτογραφηθεί με την κόρη της Tomoko Uemura, σε ένα παραδοσιακό ιαπωνικό λουτρό. Ο σκοπός της φωτογραφίας ήταν να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα για τις συνέπειες της νόσου Minamata (ένας τύπος δηλητηρίασης από υδράργυρο), οι οποίες προκύπτουν από τα τοξικά απόβλητα και χημικά της εταιρείας Chisso που «χτύπησε» τον Tomoko, ο οποίος τελικά πέθανε το 1997 σε ηλικία των 21.




8 Ιουνίου 1972

Ο 9χρονος Phan Th. Kim Phuc θα σωθεί από τις αμερικανικές βόμβες Napalm στο Βιετνάμ, φωνάζοντας «καίει, καίει». Η παγκόσμια κατακραυγή που προκλήθηκε από αυτή η εικόνα έχει αναγκάσει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να καθίσει στο τραπέζι διαπραγματεύσεων και να αποσύρει τα στρατεύματά σύντομα.




22 Ιουλίου 1975

Ένα κτίριο στη  Βοστώνη των ΗΠΑ παίρνει φωτιά. Όταν το κτίριο αρχίζει να καταρρέει, μια μητέρα μαζί με την κόρη της πηδάνε στο κενό από το παράθυρο. Η μητέρα σκοτώθηκε από την πτώση , ενώ το κοριτσάκι επέζησε καθώς έπεσε πάνω στο νεκρό σώμα της μητέρας της.





 13 Νοεμβρίου 1985

Πρόκειται για το 13χρονο κορίτσι Omayra Sanchez που είχε παγιδευτεί για 3 ημέρες στο νερό ανάμεσα στα συντρίμμια μετά την καταστροφή που προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Nevado del Ruiz στην Κολομβία. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον φωτογράφο Frank Fournier, λίγες ώρες πριν το κορίτσι πεθάνει από γάγγραινα (είχαν παγιδευτεί τα πόδια του) και υποθερμία.




Απρίλιος 1990

Ένας ιεραπόστολος κρατάει το χέρι ενός υποσιτισμένου παιδιού στην Ουγκάντα.




Μάιος 1990

Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών, η Therese Frare αντανακλά στον φακό του τις τελευταίες στιγμές του και τον θάνατο του ακτιβιστή Ντέιβιντ Kirby ο οποίος έχει μολυνθεί από τον ιό του AIDS, . Δίπλα είναι ο πατέρας του, η αδερφή του και η ανιψιά του. Η φωτογραφία δημοσιεύεται το Νοέμβρη του 1990 στο θέμα της ανθρώπινης ζωής, αλλά έγινε παγκοσμίως γνωστή όταν χρησιμοποιήθηκε στη διαφήμιση της Benetton το 1991 προκαλώντας σάλο. Η φωτογραφία ήταν στο World Press Photo Award το 1991.





Νοέμβριος 1992

Μια μητέρα στη Σομαλία σηκώνει στα χέρια της το άψυχο σώμα του παιδιού της, 
ο οποίος πέθανε από υποσιτισμό.




15 Αυγούστου 1993

H φωτογράφος Matuschka έχει υποβληθεί σε μαστεκτομή και αποφασίζει να φωτογραφηθεί ημίγυμνη για το περιοδικό «Glamour Magazine» των New York Times.




Μάρτιος 1993

Ο φωτογράφος, Kevin Carter, κάνοντας ένα ταξίδι στο Σουδάν, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τυχαίο ανατριχιαστικό σκηνικό. Ένας γύπας παραμονεύει πίσω από ένα εξαντλημένο κοριτσάκι περιμένοντας να πεθάνει. Ο Carter περιμένει για 20 λεπτά, μέχρι το όρνιο να ανοίξει τα φτερά του ώστε η φωτογραφία να γίνει πιο εντυπωσιακή. Τελικά απογοητεύεται και συμβιβάζεται με αυτή την εικόνα, η οποία του έδωσε το βραβείο Pulitzer. Ο Κάρτερ, ο οποίος αυτοκτόνησε λίγους μήνες αργότερα, κατηγορήθηκε για απάνθρωπη συμπεριφορά και πως επιπλέον μετά τη λήψη της φωτογραφίας έφυγε χωρίς να βοηθήσει το κορίτσι, που σώθηκε τελικά από την παρέμβαση άλλων.




Ιούνιος 1994, Ρουάντα

Ένας άνδρας που ανήκει στην φυλή των Χούτου βασανίστηκε και ακρωτηριάστηκε 
από στρατιωτικούς της φυλής Τούτσι.




11 Σεπτεμβρίου 2001

Ένας άνδρας πηδά στο κενό, στην απελπισμένη προσπάθειά του να σωθεί μετά την επίθεση στους «δίδυμους πύργους».




31 Μαρτίου 2003

Ένας Ιρακινός κρατούμενος προσπαθεί να ηρεμήσει το τρομοκρατημένο παιδί, που βρίσκεται μαζί με τους αιχμαλώτους πολέμου στο στρατόπεδο An Najaf, στο Ιράκ.




 
ΗΠΑ 2004

Ο μικρός Ιρακινός Saleh, ο οποίος έχει ακρωτηριαστεί από βόμβα των ΗΠΑ στο Ιράκ νοσηλευόταν στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, για να υποβληθεί σε διορθωτική χειρουργική επέμβαση. Τα άλλα παιδιά αρχίζουν να κοροϊδεύουν την εμφάνιση του αγοριού. Οι νοσηλευτές για να ηρεμήσουν το αγόρι του προσθέτουν στο ακρωτηριασμένο χέρι ένα μολύβι. Ο μικρός Saleh τότε άρχισε να ζωγραφίζει ένα αεροπλάνο που ρίχνει βόμβες. Η φωτογραφία λήφθηκε από την Deanne Fitzmaurice και τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ το 2005.





 
Σιέρα Λεόνε 2005

Ένα μικρό αγόρι βοηθά τον ακρωτηριασμένο πατέρα να ντυθεί. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Γιάννη Κόντο και κέρδισε το πρώτο βραβείο στον Παγκόσμιο Press Photo 2005 στην κατηγορία «Σύγχρονα Θέματα».





Ιούλιος 2008

Μια ντροπιαστική εικόνα. Σε μια παραλία στη Νάπολη της Ιταλίας, δύο νεαροί Ρομά, η 14χρονη Violet και η 16χρονη Χριστίνα, αποφάσισαν να βουτήξουν στη θάλασσα για να είναι αναζωογονηθούν. Τα παδιά πνίγηκαν και η θάλασσα τα ξέβρασε έξω. Τα πτώματα παραμένουν για 3 ώρες στην παραλία. Οι λουόμενοι που βρίσκονται γύρω από το ξενοδοχείο, άνετοι και απαθείς, συνεχίζουν ανενόχλητοι το κολύμπι και την ηλιοθεραπεία τους.




τι είναι αγάπη…











 
Τι είναι αγάπη;


Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη...

Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει...

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται...

Μα στην αγάπη είναι ένα!

Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα…

Δεν ξεχωρίζουν...

Το εγώ και εσύ αφανίζονται…

Αγαπώ θα πει χάνομαι!!!



(ν. καζατζάκης)



στο παιδί μου…










αγόρι μου, συγχώρα με μα νοιώθω άχρηστος κι  αδύναμος να σου μεταλαμπαδεύσω αυτά που ο δικός μου πατέρας μου ‘μαθε με κόπο... Όλα όσα έμαθα και είχα σα δοκό ισορροπίας και ξεκάθαρης πορείας, αποδεικνύονται δυστυχώς καθημερινά, άχρηστα και παρωχημένα...



αυτές οι αξίες κι αρχές που είχα κατά νου για να σου μεταλαμπαδεύσω, καταρρέουν καθημερινά η μια μετά την άλλη με τη μόνη ίσως παρηγοριά, πως και πολλοί άλλοι αν όχι οι περισσότεροι, βιώνουν το ίδιο κενό...



απόψε βλέπεις δε φτάνει η γνώση… η εξειδίκευση… η εργατικότητα… η τιμιότητα… και τόσα άλλα για να πάει κανείς μπροστά! Το ιδεολογικό χρώμα είναι το υπέρτατο προσόν…



από καιρό πλέον, δεν μπορώ όπως παλιά, να υποστηρίξω με σθένος πως πρέπει να σέβεσαι τους θεσμούς και τα θεσμικά όργανα της συντεταγμένης πολιτείας... Άλλωστε αυτοί έχουν πάψει πλέον ως πολίτες να μας σέβονται!..



αδυνατώ να σου πω, να πορευτείς στη ζωή σου με το σταυρό στο χέρι, γιατί απλά βλέπω καθημερινά την ανύπαρκτη προκοπή των ομοϊδεατών μου...



αλλά ειλικρινά, δε ξέρω και να σου μάθω πώς να κλέβεις… να ελίσσεσαι… και να τη σκαπουλάρεις... Εγώ με το μισθό μου έμαθα να πορεύομαι και να ζω, όλα τ’ άλλα με τρομάζουν... 



ακόμη κι αν επιθυμώ, δε θα σου μιλήσω για τα εφόδια του μυαλού… Ποια παραδείγματα ανθρώπων των γραμμάτων… των τεχνών… και των επιστημών να σου αναφέρω για να μπορείς να ‘χεις και συ κάποια πρότυπα σαν παράδειγμα! Δε βρίσκω αγόρι μου, γιατί κι αυτοί είναι χαμένοι μαζί με ‘μας, μέσα στο "ανώνυμο πλήθος" της ανέχειας... Επισκιάστηκαν κι αυτοί από τους πρόσκαιρους κι αναλώσιμους "επώνυμους" και τις παρέες των νεόπλουτων επιδειξιών... Τις επίκαιρες τσουλό-στάρ! 



αγόρι μου, ειλικρινά, τα ‘χω χαμένα σ’ όλα τα επίπεδα... Γι αυτό πορεύσου όπως νοιώθεις κι αγαπάς κι ελπίζω έτσι πως θα είσαι ευτυχισμένο και ψυχικά γεμάτο… Εμείς αποτύχαμε οικτρά κι έτσι κουρασμένοι που νοιώθουμε οι περισσότεροι δε ξέρω αν μπορούμε πλέον να αλλάξουμε κάτι... Εύχομαι κι ελπίζω η δικής σας η γενιά να τα καταφέρει καλύτερα από τη δική μας!!!.. 




ευχαριστώ πολύ και το ksipnistere και το tro-ma-ktiko για την αναδημοσίευση του…




δημοσίευση μου στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο...



σαν μια τηλεόραση...











Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ... θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου... να έχω το δικό μου χώρο… να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα... να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω! 



Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις... θέλω να έχω την ιδία φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί... Όταν είμαι τηλεόραση, θα ‘χω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος... Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί… 



Θέλω τ’ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου... Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε - πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα! Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους... δε ζητάω πολλά... Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!!!



φαντασία…






 




Ένα φεγγάρι με φως γεμάτο
που σεριανίζει μεσ’ τα μαλλιά σου
πάθος στα χείλη, πάθος φευγάτο
ανθός, λουλούδι, δροσοσταλιά σου.



Φιλώ το φέγγος, το χρυσαφένιο
κι αναπνέω τη μυρωδιά σου
κορμί ποτάμι, κορμί σταρένιο
πηγής νεράκι απ’ την καρδιά σου.

  
Θάμα δεν είναι, ήλιος σα βγαίνει
μέσα στη νύχτα για να σε πάρει;
φλόγα αγάπης, φλόγα κλεμμένη
φωτιά να βάλει στο νιο φεγγάρι;



Όλα τα ένοιωσα, στόμα στο στόμα
ύπνος και ξύπνιος χέρι πιασμένα
λίγο απ’ το νέκταρ, λίγο ακόμα
φιλί κι αγάπη, αγκαλιασμένα.



μήνυμα ελπίδας…










ο κόσμος των χρωμάτων  μονοδιάστατος, μ’ αφήνει δίχως ελπίδα!...


πρέπει να διαβώ μέσα απ' τους ανθρώπους για να φτάσω εκεί…  στο απόλυτο της σκέψης μου... στη χαρά της στιγμής… ταλανίζομαι, αναζητώντας τη γαλήνη που μου κλέψανε απρόσμενα,  κάποια στιγμή... ίσως από τότε που γεννήθηκα... 


μα! δεν απομακρύνομαι απ' αυτούς... ζω την κάθε μου στιγμή… την κάθε μου,  μοναδική στιγμή… δίπλα σου… με σένα… που μου έδωσες ξανά πνοή… στο πλευρό σου ξεπροβάλλει αδιάλειπτα,  η ομορφιά της ύπαρξης… όλα μετουσιώνονται σε φώς!!!  




η ομορφιά του σεξ…









Το σεξ είναι μια διαδικασία ομορφιάς! Οι επιστημονικές μελέτες διαπιστώνουν ότι οι γυναίκες, όταν κάνουν έρωτα παράγουν ποσότητα οιστρογόνων, που κάνουν τα μαλλιά να λάμπουν και το δέρμα απαλό!


Ευγενές,  ήπιο και χαλαρωτικό μειώνει τις πιθανότητες για δερματίτιδα, τις αναφυλαξίες και τις κηλίδες του δέρματος! Ο ιδρώτας που παράγεται καθαρίζει τους πόρους και κάνει το δέρμα σας να λάμπει...


Με το να κάνετε έρωτα, μπορείτε να κάψετε όλες αυτές τις θερμίδες που συσσωρεύσατε κατά την διάρκεια του ρομαντικού δείπνου!


Είναι ένα από τα πιο ασφαλή σπορ   στο οποίο μπορείτε να επιδοθείτε!  Τεντώνει   και τονώνει κάθε μυ του κορμιού... Είναι πιο ευχάριστο από το κολύμπι, και δεν χρειάζεσαι και ειδικά παπούτσια!


Αποτελεί στιγμιαία θεραπεία για την ήπια μορφής κατάθλιψη! Απελευθερώνεται ενδορφίνη στο αίμα, παράγοντας μια αίσθηση εφορίας και σου αφήνει αίσθημα ευημερίας!


Όσο περισσότερο σεξ κάνετε (σε λογικά πάντα πλαίσια), τόσο περισσότερο θα ωφελείστε! Το σεξουαλικά ενεργό σώμα, εκπέμπει μεγαλύτερες ποσότητες χημικών που ονομάζονται φερορμόνες... Αυτά τα λεπτά αρώματα, τρελαίνουν το αντίθετο φύλο!


Είναι το ασφαλέστερο ηρεμιστικό στον κόσμο… Δέκα φορές πιο αποτελεσματικό απ’ τα valium!


Το καθημερινό φιλί θα κρατήσει τον οδοντίατρο μακριά... Το φίλημα ενθαρρύνει  το σάλιο για να πλύνει τα τρόφιμα απ’ τα δόντια και χαμηλώνει το επίπεδο του οξέος που προκαλεί την αποσύνθεση κι αποτρέπει τη συγκέντρωση και δημιουργία της πλάκας...


Ανακουφίζει πραγματικά τους πονοκεφάλους! Η σεξουαλική δραστηριότητα μπορεί να απελευθερώσει την ένταση που περιορίζει την σωστή αιμάτωση στον εγκέφαλο…


Απελευθερώνει τη βουλωμένη μύτη! Το σεξ είναι φυσικό αντισταμινικό... Μπορεί να καταπολεμήσει το άσθμα και τον υψηλό πυρετό...




στην ιόλη μου...











Δε νοιώθω καλά είπα και το αίμα που κυλούσε ζεστό πριν από λίγο στις φλέβες μου πάγωσε μονομιάς! Για κλάσματα δευτερολέπτου η καρδιά μου έπαψε να καταθλίβει... Το βλέμμα μου έγινε υγρό… Περίεργο πόσο πολύ μοιάζουν τα δευτερόλεπτα με τους αιώνες! Ακόμη πιο περίεργο πόσο κοντά είναι το παρόν με το παρελθόν... Πέρασαν απ’ το μυαλό μου όλα... Οι ελάχιστες στιγμές που προλάβαμε και ζήσαμε μαζί… ο δρόμος… τα παιχνίδια της… τα γουργουρητά της… η σύντομη διαδρομή της ζωής της… 



Οι εξηγήσεις που δόθηκαν, δεν αρκούσαν για να ξεκολλήσει το μυαλό απ’ τις θύμησες... Έμεινε κι αυτό εκεί παγωμένο... αποσβολωμένο… στο θάνατο της... 



Ξεπάγωσε το αίμα και η αντλία έπιασε πάλι δουλειά... Δε ξέρω προς τα που ταξιδεύεις, μα εύχομαι η ψυχούλα σου, να μου χαμογελά… 




φεγγάρι...






 




Δεν ήταν στ’ όνειρο τούτη η στράτα
κάτι που διάβηκα σα φαντασία.
Ήταν τα πάθη μου, χρόνια φευγάτα
ήταν τα χείλη της μια αμβροσία.



Μέσα στη θάλασσα ένα φεγγάρι
γνέφει στον έρωτα να αφεντέψει.
Το κύμα έλυσε για να σαλπάρει
και δυο ψυχές να γαληνέψει.



Κι εκείνες έγειραν αγκαλιασμένες
μέσα στο πέλαγο τ’ ονειρικό.
Στο φεγγαρόφωτο παραδομένες
σ’ ένα μεθύσι ερωτικό.



σωστό ή λάθος;










Συνηθίσαμε πλέον να λέμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα... Κάποια λάθη τα  ονομάσαμε ακόμη και μοιραία! Η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μας, καθημερινά περιτριγυριζόμαστε από πιθανές επιλογές λάθους... Κι αυτό είναι το πλέον φυσικό…



Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε με  τα λάθη μας; 




Ο τίτος πατρίκιος λέει, πως για να ξεπεράσεις το λάθος πρέπει να αναλάβεις το ρίσκο… το ρίσκο του να κάνεις λάθος... Απ’ την άλλη, το σωκρατικό μοντέλο διδασκαλίας, έκρινε πως το λάθος προσφέρεται για  παιδαγωγική εκμετάλλευση και αξιοποίηση...




Δεν είναι μια μορφή σύγχρονης ιεράς εξέτασης, ο απηνής παιδαγωγικός διωγμός του λάθους που έχουμε εφαρμόσει; 




Η τελειοποίηση του εαυτού μας ήταν και παραμένει εσωτερική κι εξωτερική διεργασία... Δεν μπορείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου δίχως να επικοινωνείς με τους άλλους… χωρίς να τους επηρεάζεις και χωρίς να επηρεάζεσαι απ’ αυτούς... Η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις που έχει, αλλά στις προσπάθειες που κατέβαλε για να αποκτήσει αυτές!!!..




Λοιπόν; Δύσκολη υπόθεση η αναγνώριση και η παραδοχή του λάθους;;;



ο φάρος...








 






Γεύση της θάλασσας… αλλά και τ' αποχωρισμού… μια έρπουσα αγάπη για το υγρό στοιχείο...  σημαίνει ταξείδι… σημαίνει θάλασσα…



Σε καθοδηγεί ώστε να μην πέσεις στις κακοτοπιές… σου ρίχνει μία δέσμη φωτός για να προσμένεις… να ελπίζεις… να χαμογελάς… 



Ο φάρος… Αυτός ο βουβός πρωταγωνιστής… Οι φάροι! Μία απ’ τις αδυναμίες μου… 



ελεύθερος...











Περπατώντας μοναχός προς το σπίτι μου, σκεφτόμουν τις αλλαγές πουείχαν  αρχίσει  πλέον να  διακρίνονται… όχι τόσο απ’ έξω, όσο από μέσα μου...



Ένιωθα τώρα πια ξεκάθαρα που οδηγούσε ο δρόμος μου και ποιες ήταν οι προτεραιότητες μου... Ο ιστός της πλάνης είχε ως δια μαγείας εξαφανιστεί!



Είχα παραιτηθεί απ’ την απαίτηση να με ικανοποιεί ο τρόπος που  ήταν  φτιαγμένος ο  κόσμος… γι’ αυτό το λόγο, απρόσμενα και ξαφνικά,είχαν εξαφανιστεί κι οι απογοητεύσεις μου…



Θα συνέχιζα να κάνω ότι ήταν απαραίτητο για να ζήσωστην  καθημερινότητα του μικρόκοσμου που με περιβάλει,μία ακόμη συνηθισμένη ανθρώπινη φιγούρα, με συνηθισμένες ανθρώπινες ευθύνες αλλά… Κάτω απ’ τους δικούς μου μόνο, όρους και κανόνες…



Μία ευτυχισμένη, χρήσιμη ή μη οντότητα… Παράλογη ευτυχία;;; Μπορεί!Έχω αρχίσει να αισθάνομαι ελεύθερος!!! Είναι ούριος ο άνεμος της αλλαγής…





απογοήτευση…





 





Αγαπητό kittaro



ήθελα να εκφράσω την απογοήτευση μου για το πως φτάσαμε σαν ανθροπώτητα σε σημείο πέρα από κάθε φαντασία. Πόλεμοι, σκοτωμοί, ξυλοδαρμοί 78χρονων για λίγα σκατοευρώ!!Τεμπελιά, εκμετάλευση, απληστία, αχαριστία, διαφθόρα, δεν ξέρω και γω τι!! Και πάνω από όλα η Ελλάδα,η χώρα που έδωσε το φως της διεθνώς, να φτάσει σε σημειό να κυβερνάται από τους υποτιθέμενους Ευρωπαίους "συμμάχους". Δεν θα πω τίποτα για τους πολιτικούς, διότι και την χειρότερη κυβέρνηση του κόσμου να είχαμε, αν ήμασταν εντάξει σαν λαός δεν θα μας επηρέαζε τίποτα. Αλλά δεν είμαστε, για μία ακόμη φορά θα πω ότι έιμαστε κωλολάος (πάντα με ορισμένες εξαιρέσεις) και όποιος έχει διαφορετική γνώμη να ρίξει μια ματιά γύρω του. Όσο για την κρίση, δεν θα βγούμε ποτέ και ξέρετε γιατί? Γιατί ΟΛΑ τα λεφτά πηγαίνουν στα όπλα, την ώρα και την στιγμή που εφευρέθηκαν. Και γιατί πηγαίνουν εκεί? Γιατί οι "συμμάχοί" μας αυτό θέλουν, για να κολυμπάνε οι ίδιοι στα χρήματα ενώ αν ήταν σωστοί, θα είχαν πατήσει πόδι εδώ και καιρό και το πρόβλημα που ονομάζεται τουρκία δεν θα υπήρχε. Για να μην φλυαρώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι μακάρι το 2012 ο Θεός να μας τιμωρήσει όλους (ή τουλάχιστον αυτόυς που το αξίζουν) γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει καμία άλλη λύση για την αισχρή κατάντια μας!!! 



Ελπίζω πως η άποψη ενός 16χρονου δεν θα αγνοηθεί... 



συν - οδοιπόρος...



 

οδηγός: πως να γίνεις τηλερόμπα...













ο1. Κλείσε συμβόλαιο σε εκπομπή για οποιαδήποτε συνεργασία... Μη σκας! Έχεις τελειώσει ΑΣΟΕ και σου λένε να μαγειρεύεις ως Β΄ βοηθός στα τηγανητά της… Κυρά Κατίνας; Ε και; Ναι πες εσύ και πήγαινε... η αρχή έχει γίνει... Τρούπωσες γλυκεία μου!


ο2. Αφού κλείσεις συμβόλαιο με κανάλι, άνοιξε τουλάχιστον τρεις τόνους το μαλλί. Συνέχισε το ξάνοιγμα… Μέχρι το τέλος της σεζόν, θα ‘σαι πλέον πλατινέ και ναι... τώρα θα μπορείς να ελπίζεις και σε δική σου εκπομπή!


ο3. Αφού ξανοίξεις το μαλλί, βάλε στήθος... Δεν είναι περίοδος για τσιγκουνιές... Όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο,  για την άνοδο σου... στο πλατό καλέ! Μόλις αποκτήσεις εκπομπή, για να κάθονται καλύτερα τα ρούχα, επειδή θα ‘χεις και ολόσωμα πλάνα, βγάλε στήθος... Μη θυμίζεις και τρίτο όνομα στα μπουζούκια από όπου ξεκίνησες. Τώρα είσαι παρουσιάστρια! Εμ... πως!!! 


ο4. Κάνε λεύκανση οδόντων… Μπορεί αυτό το λευκό επίτευγμα  της οδοντιατρικής, τύπου σαν τα χιόνια… να μη ταιριάζει στη λευκή φυλή όσο στη μαύρη, και δη της αφρικανικής ηπείρου και ουχί της αμερικανικής, που όσο να ναι έχει επιμειξίες, αλλά εσύ θα αστράφτεις στο φακό, και αυτό έχει σημασία! Η φωτογένεια σου και όχι η ράτσα σου... Χρυσό μου μη σκας... Άλλωστε ένας μπιντές στα μούτρα είναι πάντα ευχάριστος!


ο5. Βάλε τρέσες, για να φαίνεται το μαλλί σου πιο πλούσιο κι άφθονο… Πρόσεξε μόνο μην αρχίσεις τους τσακωμούς στα πάνελ που θα σουλατσάρεις και στα τραβήξει η διπλανή! Θα της μείνουν στα χέρια και θα φανεί το πόσο καραφλή είσαι! Να είσαι διαλλακτική... Εκτός φυσικά από ηλίθια!


ο6. Λέγε χαζομάρες... ξέρεις εσύ... όλο και κάτι θα παίξουν από σένα οι μεσημεριανές… Διαφήμιση θεωρείται! Άκου και μένα... Άσε που οι χαζές και οι ξανθές έχουν τις τύχες τις καλές στην TV και στη ζωή!  Τι; Δε διάβασες ακόμη την τελευταία έρευνα;;;


 ο7. Να φοράς μόνο δωδεκάποντο τακούνι… Να κάνεις πάντα την ψηλή και να σχολιάζεις τις κοντές... που είναι στο ίδιο ύψος με σένα, αλλά καλά να πάθουν,  να μάθουν που φοράνε ίσα πατούμενα και μπαλαρίνες... Τα θέλει ο κώλος τους... Και για ύπνο με το τακούνι να πηγαίνεις... Όσο να 'ναι και στη νυχτικιά χαρίζει, δε μπορείς να πεις!


ο8. Να σοκάρεσαι όταν ακούς για κυκλώματα της νύχτας, ουσίες, κι ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες σεξ... Τα χω ακούσει, αλλά δεν μου χουν τύχει ποτέ! Νόμισα πως είναι φήμες απλές... με έμφαση θα λες! Θα το τονίζεις αγανακτισμένα και συνάμα αθώα, κοιτάζοντας με τα μάτια ορθάνοιχτα και τις βλεφαρίδες κάγκελο! Έλα μωρέ... Ξέρεις εσύ!


ο9. Όταν σου ζητείται, θα σχολιάζεις αρνητικά αυτούς,  που σχολιάζουν αρνητικά όλοι, όπως τις εθνικές τσουλο στάρ... Προσοχή! Μη τολμήσεις όμως ν’αναλάβεις καμία πρωτοβουλία... Από του χρόνου θα ψάχνεις για δουλειά και ούτε για να δίνεις φουρκέτες σε κομμωτήρια δεν θα σε πάρουν, με τέτοια χάλια τρέσα, χρυσή μου!


10. Αν ποτέ μπει κανείς στον κόπο (λέμε τώρα!) να σου ζητήσει συνέντευξη για τη σχέση σου με ποδοσφαιριστή ομάδας της Δ’ ερασιτεχνικής κατηγορίας, θα απαντάς σοβαρά και με ύφος... Δε μιλώ ποτέ για τα προσωπικά μου, μόνο για τα επαγγελματικά μου… άσχετα βέβαια που αυτά συμπίπτουν... Επίσης, για τις χιλιάδες γυμνές φωτογραφίσεις σου, θα τονίζεις πως δεν είναι γυμνές, αλλά αισθησιακές! Τέχνη το λένε πλέον καλέ...



Εσύ τι; Είσαι άντρας; Ε και; Τα ίδια ισχύουν και για σένα  ρε λακαμά!!!..







ονειρεύτηκα...












ονειρεύτηκα πολύ κι έτσι ξέχασα να ζήσω…



μόνο μ’ ένα μυστικό που ‘χα μάθει από παιδί, ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο… αλλά κανείς πλέον δε με γνώριζε, σαν τους θαυματοποιούς που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά κι όμως το βράδυ επέστρεφαν στη σοφίτα τους, πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους… 



ζήσαμε πάντα αλλού και μονάχα όταν κάποιος μας  αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο ξανά… κι όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλο… είμαστε κιόλας νεκροί!!...