HOME   |   ABOUT   |   ARCHIVE   |   REVIEWS   |   QUOTES

εξαρτημένος



kittaro




[…] εξαρτημένος είναι αυτός που τελικά δεν ορίζει τη ζωή του… δεν είναι ελεύθερος να κάνει επιλογές… οι "ουσίες" την καθορίζουν αυτή… κι ανάμεσα απ’ αυτό το οπτικό πρίσμα… απεξάρτηση χρειάζεται κάθε νους… που νοιώθει - διαισθάνεται ότι έχει χάσει - στερηθεί, την ελευθερία των επιλογών του… ώστε να μπορεί και να διαθέτει όπως ο ίδιος θέλει, τον εαυτό του… […]




απόσπασμα από δημοσίευση μου σε εφημερίδα.

τι είναι αγάπη



kittaro



τι είναι αγάπη;

δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη...

στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει...

στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται...

μα στην αγάπη είναι ένα!

σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα…

δεν ξεχωρίζουν...

το εγώ και εσύ αφανίζονται…

αγαπώ θα πει χάνομαι!!!


(ν. καζατζάκης)



στο παιδί μου



kittaro



αγόρι μου, συγχώρα με μα νοιώθω άχρηστος κι αδύναμος να σου μεταλαμπαδεύσω αυτά που ο δικός μου πατέρας μου ‘μαθε με κόπο... όλα όσα έμαθα και είχα σα δοκό ισορροπίας και ξεκάθαρης πορείας, αποδεικνύονται δυστυχώς καθημερινά, άχρηστα και παρωχημένα...

αυτές οι αξίες κι αρχές που είχα κατά νου για να σου μεταλαμπαδεύσω, καταρρέουν καθημερινά η μια μετά την άλλη με τη μόνη ίσως παρηγοριά, πως και πολλοί άλλοι αν όχι οι περισσότεροι, βιώνουν το ίδιο κενό...

απόψε βλέπεις δε φτάνει η γνώση… η εξειδίκευση… η εργατικότητα… η τιμιότητα… και τόσα άλλα για να πάει κανείς μπροστά! το ιδεολογικό χρώμα είναι το υπέρτατο προσόν…

από καιρό πλέον, δεν μπορώ όπως παλιά, να υποστηρίξω με σθένος πως πρέπει να σέβεσαι τους θεσμούς και τα θεσμικά όργανα της συντεταγμένης πολιτείας... άλλωστε αυτοί έχουν πάψει πλέον ως πολίτες να μας σέβονται!..

αδυνατώ να σου πω, να πορευτείς στη ζωή σου με το σταυρό στο χέρι, γιατί απλά βλέπω καθημερινά την ανύπαρκτη προκοπή των ομοϊδεατών μου...

αλλά ειλικρινά, δε ξέρω και να σου μάθω πώς να κλέβεις… να ελίσσεσαι… και να τη σκαπουλάρεις... εγώ με το μισθό μου έμαθα να πορεύομαι και να ζω, όλα τ’ άλλα με τρομάζουν...

ακόμη κι αν επιθυμώ, δε θα σου μιλήσω για τα εφόδια του μυαλού… ποια παραδείγματα ανθρώπων των γραμμάτων… των τεχνών… και των επιστημών να σου αναφέρω για να μπορείς να ‘χεις και συ κάποια πρότυπα σαν παράδειγμα! δε βρίσκω αγόρι μου, γιατί κι αυτοί είναι χαμένοι μαζί με ‘μας, μέσα στο "ανώνυμο πλήθος" της ανέχειας... επισκιάστηκαν κι αυτοί από τους πρόσκαιρους κι αναλώσιμους "επώνυμους" και τις παρέες των νεόπλουτων επιδειξιών... τις επίκαιρες τσουλό-στάρ!

αγόρι μου, ειλικρινά, τα ‘χω χαμένα σ’ όλα τα επίπεδα... γι αυτό πορεύσου όπως νοιώθεις κι αγαπάς κι ελπίζω έτσι πως θα είσαι ευτυχισμένο και ψυχικά γεμάτο… εμείς αποτύχαμε οικτρά κι έτσι κουρασμένοι που νοιώθουμε οι περισσότεροι δε ξέρω αν μπορούμε πλέον να αλλάξουμε κάτι... εύχομαι κι ελπίζω η δικής σας η γενιά να τα καταφέρει καλύτερα από τη δική μας!!!..





ευχαριστώ πολύ και το tro-ma-ktiko για την αναδημοσίευση του…




δημοσίευση μου στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο...




φαντασία

kittaro




ένα φεγγάρι με φως γεμάτο
που σεριανίζει μεσ’ τα μαλλιά σου
πάθος στα χείλη, πάθος φευγάτο
ανθός, λουλούδι, δροσοσταλιά σου.



φιλώ το φέγγος, το χρυσαφένιο
κι αναπνέω τη μυρωδιά σου
κορμί ποτάμι, κορμί σταρένιο
πηγής νεράκι απ’ την καρδιά σου.

  
θάμα δεν είναι, ήλιος σα βγαίνει
μέσα στη νύχτα για να σε πάρει;
φλόγα αγάπης, φλόγα κλεμμένη
φωτιά να βάλει στο νιο φεγγάρι;



όλα τα ένοιωσα, στόμα στο στόμα
ύπνος και ξύπνιος χέρι πιασμένα
λίγο απ’ το νέκταρ, λίγο ακόμα
φιλί κι αγάπη, αγκαλιασμένα.



μήνυμα ελπίδας





κιτταρο



ο κόσμος των χρωμάτων μονοδιάστατος, μ’ αφήνει δίχως ελπίδα!...

πρέπει να διαβώ μέσα απ' τους ανθρώπους για να φτάσω εκεί… στο απόλυτο της σκέψης μου... στη χαρά της στιγμής… ταλανίζομαι, αναζητώντας τη γαλήνη που μου κλέψανε απρόσμενα, κάποια στιγμή... ίσως από τότε που γεννήθηκα...

μα! δεν απομακρύνομαι απ' αυτούς... ζω την κάθε μου στιγμή… την κάθε μου, μοναδική στιγμή… δίπλα σου… με σένα… που μου έδωσες ξανά πνοή… στο πλευρό σου ξεπροβάλλει αδιάλειπτα, η ομορφιά της ύπαρξης… όλα μετουσιώνονται σε φώς!!!






στην ιόλη μου




kittaro




δε νοιώθω καλά είπα και το αίμα που κυλούσε ζεστό πριν από λίγο στις φλέβες μου πάγωσε μονομιάς! για κλάσματα δευτερολέπτου η καρδιά μου έπαψε να καταθλίβει... το βλέμμα μου έγινε υγρό… περίεργο πόσο πολύ μοιάζουν τα δευτερόλεπτα με τους αιώνες! ακόμη πιο περίεργο πόσο κοντά είναι το παρόν με το παρελθόν... πέρασαν απ’ το μυαλό μου όλα... οι ελάχιστες στιγμές που προλάβαμε και ζήσαμε μαζί… ο δρόμος… τα παιχνίδια της… τα γουργουρητά της… η σύντομη διαδρομή της ζωής της…

οι εξηγήσεις που δόθηκαν, δεν αρκούσαν για να ξεκολλήσει το μυαλό απ’ τις θύμησες... έμεινε κι αυτό εκεί παγωμένο... αποσβολωμένο… στο θάνατο της...

ξεπάγωσε το αίμα και η αντλία έπιασε πάλι δουλειά... δε ξέρω προς τα που ταξιδεύεις, μα εύχομαι η ψυχούλα σου, να μου χαμογελά…




φεγγάρι






kittaro





δεν ήταν στ’ όνειρο τούτη η στράτα
κάτι που διάβηκα σα φαντασία.
ήταν τα πάθη μου, χρόνια φευγάτα
ήταν τα χείλη της μια αμβροσία.



μέσα στη θάλασσα ένα φεγγάρι
γνέφει στον έρωτα να αφεντέψει.
το κύμα έλυσε για να σαλπάρει
και δυο ψυχές να γαληνέψει.



κι εκείνες έγειραν αγκαλιασμένες
μέσα στο πέλαγο τ’ ονειρικό.
στο φεγγαρόφωτο παραδομένες
σ’ ένα μεθύσι ερωτικό.



σωστό ή λάθος;






kittaro




συνηθίσαμε πλέον να λέμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα... Κάποια λάθη τα  ονομάσαμε ακόμη και μοιραία! η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μας, καθημερινά περιτριγυριζόμαστε από πιθανές επιλογές λάθους... Κι αυτό είναι το πλέον φυσικό…



το ερώτημα είναι: τι κάνουμε με  τα λάθη μας; 




ο τίτος πατρίκιος λέει, πως για να ξεπεράσεις το λάθος πρέπει να αναλάβεις το ρίσκο… το ρίσκο του να κάνεις λάθος... απ’ την άλλη, το σωκρατικό μοντέλο διδασκαλίας, έκρινε πως το λάθος προσφέρεται για  παιδαγωγική εκμετάλλευση και αξιοποίηση...




δεν είναι μια μορφή σύγχρονης ιεράς εξέτασης, ο απηνής παιδαγωγικός διωγμός του λάθους που έχουμε εφαρμόσει; 




η τελειοποίηση του εαυτού μας ήταν και παραμένει εσωτερική κι εξωτερική διεργασία... Δεν μπορείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου δίχως να επικοινωνείς με τους άλλους… χωρίς να τους επηρεάζεις και χωρίς να επηρεάζεσαι απ’ αυτούς... η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις που έχει, αλλά στις προσπάθειες που κατέβαλε για να αποκτήσει αυτές!!!..




λοιπόν; Δύσκολη υπόθεση η αναγνώριση και η παραδοχή του λάθους;;;



ο φάρος







kittaro




γεύση της θάλασσας… αλλά και τ' αποχωρισμού… μια έρπουσα αγάπη για το υγρό στοιχείο...  σημαίνει ταξείδι… σημαίνει θάλασσα…



σε καθοδηγεί ώστε να μην πέσεις στις κακοτοπιές… σου ρίχνει μία δέσμη φωτός για να προσμένεις… να ελπίζεις… να χαμογελάς… 



ο φάρος… Αυτός ο βουβός πρωταγωνιστής… οι φάροι! μία απ’ τις αδυναμίες μου… 



ελεύθερος






kittaro





περπατώντας μοναχός προς το σπίτι μου, σκεφτόμουν τις αλλαγές πουείχαν  αρχίσει  πλέον να  διακρίνονται… όχι τόσο απ’ έξω, όσο από μέσα μου...



ενιωθα τώρα πια ξεκάθαρα που οδηγούσε ο δρόμος μου και ποιες ήταν οι προτεραιότητες μου... Ο ιστός της πλάνης είχε ως δια μαγείας εξαφανιστεί!



είχα παραιτηθεί απ’ την απαίτηση να με ικανοποιεί ο τρόπος που  ήταν  φτιαγμένος ο  κόσμος… γι’ αυτό το λόγο, απρόσμενα και ξαφνικά,είχαν εξαφανιστεί κι οι απογοητεύσεις μου…



θα συνέχιζα να κάνω ότι ήταν απαραίτητο για να ζήσωστην  καθημερινότητα του μικρόκοσμου που με περιβάλει,μία ακόμη συνηθισμένη ανθρώπινη φιγούρα, με συνηθισμένες ανθρώπινες ευθύνες αλλά… Κάτω απ’ τους δικούς μου μόνο, όρους και κανόνες…



μία ευτυχισμένη, χρήσιμη ή μη οντότητα… Παράλογη ευτυχία;;; Μπορεί!Έχω αρχίσει να αισθάνομαι ελεύθερος!!! Είναι ούριος ο άνεμος της αλλαγής…





οδηγός: πως να γίνεις τηλερόμπα







kittaro






ο1. Κλείσε συμβόλαιο σε εκπομπή για οποιαδήποτε συνεργασία... μη σκας! εχεις τελειώσει ΑΣΟΕ και σου λένε να μαγειρεύεις ως Β΄ βοηθός στα τηγανητά της… κυρά κατίνας; ε και; ναι πες εσύ και πήγαινε... η αρχή έχει γίνει... τρούπωσες γλυκεία μου!


ο2. Αφού κλείσεις συμβόλαιο με κανάλι, άνοιξε τουλάχιστον τρεις τόνους το μαλλί. Συνέχισε το ξάνοιγμα… Μέχρι το τέλος της σεζόν, θα ‘σαι πλέον πλατινέ και ναι... τώρα θα μπορείς να ελπίζεις και σε δική σου εκπομπή!


ο3. Αφού ξανοίξεις το μαλλί, βάλε στήθος... Δεν είναι περίοδος για τσιγκουνιές... Όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο,  για την άνοδο σου... στο πλατό καλέ! Μόλις αποκτήσεις εκπομπή, για να κάθονται καλύτερα τα ρούχα, επειδή θα ‘χεις και ολόσωμα πλάνα, βγάλε στήθος... Μη θυμίζεις και τρίτο όνομα στα μπουζούκια από όπου ξεκίνησες. Τώρα είσαι παρουσιάστρια! Εμ... πως!!! 


ο4. Κάνε λεύκανση οδόντων… Μπορεί αυτό το λευκό επίτευγμα  της οδοντιατρικής, τύπου σαν τα χιόνια… να μη ταιριάζει στη λευκή φυλή όσο στη μαύρη, και δη της αφρικανικής ηπείρου και ουχί της αμερικανικής, που όσο να ναι έχει επιμειξίες, αλλά εσύ θα αστράφτεις στο φακό, και αυτό έχει σημασία! Η φωτογένεια σου και όχι η ράτσα σου... Χρυσό μου μη σκας... Άλλωστε ένας μπιντές στα μούτρα είναι πάντα ευχάριστος!


ο5. Βάλε τρέσες, για να φαίνεται το μαλλί σου πιο πλούσιο κι άφθονο… Πρόσεξε μόνο μην αρχίσεις τους τσακωμούς στα πάνελ που θα σουλατσάρεις και στα τραβήξει η διπλανή! Θα της μείνουν στα χέρια και θα φανεί το πόσο καραφλή είσαι! Να είσαι διαλλακτική... Εκτός φυσικά από ηλίθια!


ο6. Λέγε χαζομάρες... ξέρεις εσύ... όλο και κάτι θα παίξουν από σένα οι μεσημεριανές… Διαφήμιση θεωρείται! Άκου και μένα... Άσε που οι χαζές και οι ξανθές έχουν τις τύχες τις καλές στην TV και στη ζωή!  Τι; Δε διάβασες ακόμη την τελευταία έρευνα;;;


 ο7. Να φοράς μόνο δωδεκάποντο τακούνι… Να κάνεις πάντα την ψηλή και να σχολιάζεις τις κοντές... που είναι στο ίδιο ύψος με σένα, αλλά καλά να πάθουν,  να μάθουν που φοράνε ίσα πατούμενα και μπαλαρίνες... Τα θέλει ο κώλος τους... Και για ύπνο με το τακούνι να πηγαίνεις... Όσο να 'ναι και στη νυχτικιά χαρίζει, δε μπορείς να πεις!


ο8. Να σοκάρεσαι όταν ακούς για κυκλώματα της νύχτας, ουσίες, κι ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες σεξ... Τα χω ακούσει, αλλά δεν μου χουν τύχει ποτέ! Νόμισα πως είναι φήμες απλές... με έμφαση θα λες! Θα το τονίζεις αγανακτισμένα και συνάμα αθώα, κοιτάζοντας με τα μάτια ορθάνοιχτα και τις βλεφαρίδες κάγκελο! Έλα μωρέ... Ξέρεις εσύ!


ο9. Όταν σου ζητείται, θα σχολιάζεις αρνητικά αυτούς,  που σχολιάζουν αρνητικά όλοι, όπως τις εθνικές τσουλο στάρ... Προσοχή! Μη τολμήσεις όμως ν’αναλάβεις καμία πρωτοβουλία... Από του χρόνου θα ψάχνεις για δουλειά και ούτε για να δίνεις φουρκέτες σε κομμωτήρια δεν θα σε πάρουν, με τέτοια χάλια τρέσα, χρυσή μου!


10. Αν ποτέ μπει κανείς στον κόπο (λέμε τώρα!) να σου ζητήσει συνέντευξη για τη σχέση σου με ποδοσφαιριστή ομάδας της Δ’ ερασιτεχνικής κατηγορίας, θα απαντάς σοβαρά και με ύφος... Δε μιλώ ποτέ για τα προσωπικά μου, μόνο για τα επαγγελματικά μου… άσχετα βέβαια που αυτά συμπίπτουν... Επίσης, για τις χιλιάδες γυμνές φωτογραφίσεις σου, θα τονίζεις πως δεν είναι γυμνές, αλλά αισθησιακές! Τέχνη το λένε πλέον καλέ...



Εσύ τι; Είσαι άντρας; Ε και; Τα ίδια ισχύουν και για σένα  ρε λακαμά!!!..







ονειρεύτηκα






kittaro






ονειρεύτηκα πολύ κι έτσι ξέχασα να ζήσω…



μόνο μ’ ένα μυστικό που ‘χα μάθει από παιδί, ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο… αλλά κανείς πλέον δε με γνώριζε, σαν τους θαυματοποιούς που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά κι όμως το βράδυ επέστρεφαν στη σοφίτα τους, πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους… 



ζήσαμε πάντα αλλού και μονάχα όταν κάποιος μας  αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο ξανά… κι όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλο… είμαστε κιόλας νεκροί!!...





όταν





kittaro




όταν ορίσεις ένα σημείο απέναντι σου, δημιουργείται ένας δρόμος που μπορείς

να πάρεις… μόνο όταν είσαι διαρκώς μαθητής υπάρχει χώρος για νέες γνώσεις

κι εμπειρίες... αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ποσότητα των δυνατοτήτων

σου, αλλά τι ποσοστό τους αξιοποιείς... μην προσπαθείς να είσαι κάτι για τους

άλλους... είναι προτιμότερο να κάνεις κάτι γι’ αυτούς... οι άνθρωποι είναι σαν

τα τσουβάλια... αν δε τους βάλεις τίποτα μέσα, σωριάζονται στο έδαφος... πάντα

υπάρχει η ευκαιρία για συνεχή βελτίωση… ιδιαίτερα αν αυτή ξεκινήσει νωρίς!!...



ο νεαρός και το κοχύλι





kittaro





Μια φορά κι έναν καιρό ένα μικρό αγόρι ζούσε σε ένα μικρό χωριό. Κάθε μέρα έκανε ότι του ζητούσαν οι γονείς του...

Ήθελαν να ταΐσει τα πρόβατα, έτσι κι έκανε... Ήθελαν να αρμέξει τις αγελάδες, έτσι κι έκανε... Ήθελαν να καθαρίσει τον αχυρώνα, έτσι κι έκανε… Ήθελαν να μοιάσει στο μεγάλο του αδερφό, έτσι αντέγραψε ότι έλεγε και έκανε εκείνος... Όμως δεν ήταν αρκετό... Τ’ αγόρι ένιωθε αγχωμένο και δυστυχισμένο...

Όσο σκληρά και αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να κερδίσει την αποδοχή των γονιών του για πολύ... Για κάθε στόχο που επιτύγχανε εκείνοι είχαν νέες προσδοκίες για να πάρουν τη θέση του... Και παρέμενε αγχωμένο και δυστυχισμένο... Αναζητούσε την ηρεμία και την ευτυχία περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο... Έτσι αποφάσισε να τ’ αναζητήσει στους φίλους και τους γείτονες του...


Για χρόνια άκουγε τις συμβουλές τους και έκανε ότι του έλεγαν πως ήταν σωστό ... Αν κι απέκτησε τη φήμη του άξιου νέου, παρέμενα ακόμη αγχωμένος και δυστυχισμένος!!...

Όλα αυτά τα χρόνια οι χωρικοί μιλούσαν για έναν σοφό ηλικιωμένο ερημίτη που ζούσε μόνος του στην κορυφή ενός βουνού, κοντά στην άκρη ενός βράχου, πολύ - μα πολύ μακριά... Έλεγαν ότι γνώριζε μυστικά που οι κοινοί θνητοί δεν ήξεραν... Η σοφία του ήταν εξαιρετική...



Μία μέρα η απογοήτευση και το άγχος του νεαρού τον έκαναν να πάρει μια απόφαση... Αποφάσισε να βρει τον σοφό άντρα και να του ζητήσει να μοιραστεί μαζί του αυτό το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας… Ο νεαρός άντρας μάζεψε το σακίδιο του κι ενώ όλοι κοιμόντουσαν εκείνο το βράδυ, δραπέτευσε … 



Έπειτα από πολλές εβδομάδες στο δρόμο, με λίγο φαγητό και νερό, έφτασε τελικά στην φτωχική - ταπεινή κατοικία στην κορυφή ενός μακρινού βράχου... Χτύπησε την πόρτα και ένας λεπτός ηλικιωμένος κύριος με έναν καφέ μανδύα τον χαιρέτησε ευγενικά με τα μάτια του. 



Λαχανιασμένος και μιλώντας με δυσκολία απ’  την εξάντληση, ο νεαρός άντρας ρώτησε: Είσαι ο σοφός ερημίτης για τον οποίο μιλάνε όλοι;

Ο ερημίτης απάντησε αργά και σταθερά: Ναι, εγώ είμαι!

Ο νεαρός άντρας τότε του είπε: Έχω έρθει από τόσο μακριά ψάχνοντας γαλήνη και ευτυχία... Θα κάνω ότι μου πεις... Σε παρακαλώ δείξε ευμένεια και δώσε μου το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας που διακαώς αναζητώ...

Ο σοφός άντρας χαμογέλασε και είπε: Φέρε μου ένα καρβέλι ψωμί από το κοντινότερο χωριό… Μην επιστρέψεις χωρίς αυτό και έπειτα θα σου δώσω την ευλογία μου...

Αν και εξουθενωμένος ο νεαρός άντρας ήταν ενθουσιασμένος που ο σοφός άντρας είχε συμφωνήσει να μοιραστεί το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας μαζί του... Έφυγε αμέσως και επέστρεψε την επόμενη μέρα με ένα φρέσκο, ζεστό  καρβέλι ψωμί από το κοντινότερο χωριό...


Ο σοφός άντρας πήρε το καρβέλι και είπε: Σε ένα συγκεκριμένο χωράφι, αρκετές ημέρες ταξίδι από εδώ, υπάρχει ένα σπάνιο λουλούδι με χρυσά άνθη... Υπάρχει μόνο μια ντουζίνα απ’  αυτά τα λουλούδια και ανθίζουν μόνο τα μεσάνυχτα. Φέρε μου ένα από αυτά τα λουλούδια και φρόντισε να το φέρεις την ώρα που θα ανθίζει! Μην επιστρέψεις αν δεν το έχεις και τότε θα σου δώσω την ευχή μου...


Αν και αυτή η αποστολή ήταν πιο δύσκολη από την προηγούμενη, ο νεαρός άντρας ορκίστηκε να επιστρέψει με το πολύτιμο λουλούδι που θα του έφερνε το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας…


Μερικές εβδομάδες αργότερα ο νεαρός άντρας επέστρεψε με ένα χρυσό λουλούδι ακριβώς τα μεσάνυχτα όταν το λουλούδι άνθισε με μία εξαιρετική ομορφιά...



Ο σοφός άντρας κούνησε καταφατικά το κεφάλι, μετά έβγαλε ένα κοχύλι από τον μανδύα του και το έδωσε στο νεαρό.


O νεαρός άντρας έμεινε έκθαμβος βλέποντας ένα τόσο όμορφο κοχύλι... Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο που είχε δει… Είχε μία ιριδίζουσα λάμψη που έμοιαζε με φωτοστέφανο...


Ο σοφός άντρας είπε: Φέρε μου ένα κοχύλι που να είναι ίδιο με αυτό... Πρέπει να είναι ακριβώς το ίδιο... Μην επιστρέψεις εάν δεν το έχεις, μόνο τότε θα έχεις την ευλογία μου...



Ο νεαρός άντρας αμφέβαλε ότι θα μπορούσε να βρει ακόμα ένα κοχύλι τόσο όμορφο και τόσο μοναδικό... Δάσκαλε, δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλο κοχύλι σαν κι αυτό πάνω σε αυτή τη γη... Είναι πραγματικά ένας θαυμάσιος θησαυρός...


Ο σοφός άντρας επέμεινε: Πρέπει να βρεις ακόμα ένα… Μην επιστρέψεις αν δεν το έχεις, και τότε θα έχεις την ευλογία μου...


Ο νεαρός άντρας τελικά αποφάσισε να προσπαθήσει... Θα  ‘πρεπε να ευχαριστήσει τον σοφό άντρα για να του μάθει το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας... Κατευθύνθηκε προς τη θάλασσα… Όταν επιτέλους έφτασε, τα κύματα έσκασαν στην ακρογιαλιά και τον χτύπησαν πολύ δυνατά. Κόντεψε να πεθάνει πέφτοντας πάνω στους βράχους. Έπειτα από πολλούς μήνες εξερεύνησης, ο νεαρός άντρας δεν μπορούσε να βρει ένα κοχύλι πανομοιότυπο... Πολλά ήταν παρόμοια αλλά κανένα ακριβώς το ίδιο. Το καθένα είχε τη δική του μοναδική ομορφιά...


Μόλις κοίταξε πιο προσεκτικά κατάλαβε ότι το κάθε κοχύλι είχε το δικό του μικρό φωτοστέφανο και ήταν πράγματι ένας μοναδικός και πολύτιμος θησαυρός... Ο νεαρός άντρας τελικά κατάλαβε ότι ο σοφός άντρας του είχε αναθέσει μία ανέφικτη αποστολή! Κανένα κοχύλι δεν είχε όμοιο του... Είχε απογοητευτεί πάρα πολύ. Εξάλλου, είχε ξοδέψει τόσο χρόνο και κόπο προσπαθώντας να κερδίσει την αποδοχή αυτού του σοφού άντρα... Ο οποίος  σίγουρα θα απογοητευόταν από την αποτυχία του και δεν θα του έλεγε ποτέ το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας... Αλλά γιατί ο σοφός άντρας να του αναθέσει μία αδύνατη αποστολή;;;


Έπειτα από πολλές άγρυπνες νύχτες, σκεπτόμενος τί να κάνει, ο νεαρός άντρας επέστρεψε στην κατοικία του σοφού άντρα στην κορυφή του βράχου.


Έβγαλε το κοχύλι που του είχε δώσει ο σοφός άντρας από το σακίδιο του. Και του εξήγησε… Έψαξα για μήνες για ένα κοχύλι ακριβώς το ίδιο με αυτό... Αλλά ανακάλυψα ότι δεν υπάρχει κανένα όμοιο του. Είναι πραγματικά μοναδικό... Στην πραγματικότητα, κάθε κοχύλι που βρήκα έχει τη δική του, μοναδική ομορφιά...


Τα μάτια του σοφού άντρα έλαμψαν...


Ο νεαρός άντρας ικέτεψε: Σε παρακαλώ μη με απορρίψεις… Δώσε μου μία άλλη δοκιμασία και θα την εκπληρώσω... Σου το υπόσχομαι!


Ο σοφός άντρας ξαφνικά φάνηκε πολύ απογοητευμένος… Με ένα νεύμα είπε: Φύγε και μην ξαναγυρίσεις… Ο ερημίτης γύρισε την πλάτη του για να ξαναμπεί μέσα.


Τότε ο νεαρός άντρας ξέσπασε σε κλάματα από θυμό και ματαίωση... Φώναξε… Ταξίδεψα τόσο μακριά από την πατρίδα μου και πέρασα μήνες διακινδυνεύοντας τη ζωή μου με αυτές τις δοκιμασίες μόνο και μόνο για να σε ευχαριστήσω…


Κι ο σοφός άντρας έμεινε σιωπηλός.


O νεαρός άντρας ρώτησε: Γιατί δε λες κάτι - οτιδήποτε; Περιφρόνησα τα δικά μου θέλω... Έβαλα στην άκρη τον εαυτό μου και τις επιθυμίες μου... Γιατί με καταφρονείς και με διώχνεις χωρίς το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας;;; Ξέρεις πως μ’ έστειλες σε μία αδύνατη αποστολή, τότε γιατί απογοητεύτηκες μαζί μου;;;


Ο σοφός άντρας κούνησε αργά το κεφάλι του και ξεκίνησε να περιπατάει προς τα μέσα...


Τότε ο νεαρός άντρας φώναξε ξανά: Είσαι απατεώνας! Δεν έχεις το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας… Προσπάθησα σ’ όλη μου τη ζωή να ευχαριστήσω τους άλλους... τους γονείς μου, τους φίλους, τους γείτονες και τώρα εσένα... για να κερδίσω την αποδοχή τους... Κάθε φορά η αποδοχή είναι παροδική. Βάζεις τις δικές σου προσδοκίες πάνω μου... Πολλές φορές οι προσδοκίες σου είναι διαφορετικές απ’ αυτό που θέλω για τον εαυτό μου, ή είναι απλά ακατόρθωτες!!! Και συνέχισε: Είσαι απογοητευμένος... Νομίζεις ότι έχω διαψεύσει τις προσδοκίες σου επειδή δεν έφερα το πανομοιότυπο κοχύλι. Δε σε έχω διαψεύσει καθόλου…


Εκείνη τη στιγμή η απάντηση που ο νεαρός άντρας έψαχνε τόσα χρόνια έγινε ξεκάθαρη!!!


Με μία ήρεμη, ήπια φωνή ο νεαρός άντρας είπε: Ορίστε η αλήθεια… Δεν υπάρχουν δύο κοχύλια όμοια μεταξύ τους και δεν θα έπρεπε να υπάρχουν…. Το καθένα είναι μοναδικό κι ένας θησαυρός από μόνο του… Τα κοχύλια δεν υπάρχουν για να κερδίσουν την αποδοχή σου κι ούτε κι εγώ... Κι έτσι έστρεψε για να φύγει, νιώθοντας μία εσωτερική κάπως παράξενη ελαφρότητα, καινούρια και υπέροχη... Με έκπληξη συνειδητοποίησε πως έτσι πρέπει να είναι όταν νοιώθεις γαλήνη και ευτυχία…


Ο σοφός άντρας γύρισε με ένα ήρεμο χαμόγελο και λαμπερά μάτια... Κι απάντησε αργά. Δεν απογοητεύτηκα επειδή δεν κατάφερες να φέρεις ένα ίδιο κοχύλι... Απογοητεύτηκα που δεν κατάλαβες ότι είσαι άξιος χωρίς αυτό! Τώρα ξέρεις κι εσύ το μυστικό της γαλήνης και της ευτυχίας... Είναι τούτο: Η γαλήνη και η ευτυχία δεν έρχονται προσπαθώντας να κερδίσουμε την έγκριση και την αποδοχή των άλλων... Έρχονται καταλαβαίνοντας ότι είμαστε άξιοι και πολύτιμοι χωρίς αυτήν...



Έχεις αξία ακριβώς όπως είσαι... Εσύ είσαι το κοχύλι… Είσαι κάτι όμορφο και μοναδικό, ένας θησαυρός που δεν μπορούν καν, να τον περιγράψουν οι λέξεις...




εγώ




kittaro





ρωτάτε από πού ξεφύτρωσε
ετούτη εδώ η φάτσα,
κι αν έχει ρίζες δυνατές
απ’ τη δική σας ράτσα…



τη θάλασσα έχω μάνα μου
τον ήλιο για πατέρα,
τα πουλιά έχω γι’ αδέλφια μου
και φίλο τον αγέρα…



το κύμα είμαι εγώ
που παίζει με τα βράχια,
και του εγέρα η μουσική
που ακούγετε στα στάχυα!!!  




δημοσίευση μου σε ποιητική συλλογή…