φαντασία…






 




Ένα φεγγάρι με φως γεμάτο
που σεριανίζει μεσ’ τα μαλλιά σου
πάθος στα χείλη, πάθος φευγάτο
ανθός, λουλούδι, δροσοσταλιά σου.



Φιλώ το φέγγος, το χρυσαφένιο
κι αναπνέω τη μυρωδιά σου
κορμί ποτάμι, κορμί σταρένιο
πηγής νεράκι απ’ την καρδιά σου.

  
Θάμα δεν είναι, ήλιος σα βγαίνει
μέσα στη νύχτα για να σε πάρει;
φλόγα αγάπης, φλόγα κλεμμένη
φωτιά να βάλει στο νιο φεγγάρι;



Όλα τα ένοιωσα, στόμα στο στόμα
ύπνος και ξύπνιος χέρι πιασμένα
λίγο απ’ το νέκταρ, λίγο ακόμα
φιλί κι αγάπη, αγκαλιασμένα.